Әркім де бір жарыққа ұмтылған-ау,
Қалаулының бар ойы жұртын қанау.
Бірімізді-біріміз талаймыз кеп,
Киіміміз болса да жыртық-жамау.
«Атаң» дейміз ашумен төтелетіп,
Төпелетіп қойғандар көфелетіп,
Миығынан тұрады күліп қана,
Өңменімнен осы күй кетер өтіп.
Ойлансаң, текке емес наразылық,
Жүгірмесін жосықсыз қара шыбық.
Халық пенен билікке ойлан-ойлан,
«Разыларды» жаратқан таразы қып...